It´s Allright, Ma (I´m Only Bleeding)

Bob Dylan

 

Blootspenner

 

 

„Dat löppt sik allens torecht!“ Mit de Snack vun Vadder bünn ik groot wurrn. Wenn´t in´e lütte

Laden vun mien Öllern mal nich so richtig rund leep, denn wurrn de Arms opkrempeld un dat Problem angahn un so harrn se över all de Johrn torecht kreegen, dat de Laden Geld noog afsmeet. Riek sünd se dor nich bi wurrn, man se verdeenden mehr Geld as de mehrsten Lüüd in´t Dörp. Vadder kunn sik een Egendomswahnung in´e Stadt kopen. „För`t Öller“, sä he. „Dat dörven de Kunnen over nich toweeten kriegen, denn dat verstahn se nich, dat wi för de Rente sülvst sorgen mööt.“

 

Mit Niels, de Söhn vun de Lehrer, keem ik op de „Hooge School“ in´e Stadt. Dat gung over man blots so recht un schlecht. Na Wiehnachten stook in´e Kökenschapp een Umslag un ik kreeg to weten, wat een „Blaue Breef“ is. In Düütsch harr ik een Fief un Englisch weer man mau. „Sett di man op dien Achterenn, denn löppt sik dat allens torecht“, sä Vadder. Dat gung de ersten dree Johr liekweg so wieder, denn wurr dat mit mien Düütsch een lütte beten beter, man mien Plattdüütsch stunn mi bi´t Schrieven ümmer noch in´e Weg. De „Mittlere Reife“ hebben se mi denn achterna smeten un weern froh, dat se mi los weern. To`n „Bildungsbürger“ weer ik nich vörseen.

 

Wat schull ik as Koopmannssön veel anners anfangen as een Koopmannslehr? Nu, ik keem in`t Nachbordörp Groot Trarup in een Drogerie in´e Lehr un dat gung ok so wiet ganz goot, bit in`t tweete Lehrjohr de Laden pleite gung, denn dor harr een Drogeriekeed een groote Markt opmaakt. Vadder hett denn veel telefoneert un funn toletzt een Drogerie in´e Stadt, de mi övernehmen wull. Dor kunn he sien Snack mal wedder loswarrn. As denn de Prüfung keem, dor kreeg ik all de Salben un de Kosmetikkram dörnanner un as Vadder weten wull: „Wodennig ist dat loopen?“, sä ik: „Nich so rund“ un he sä erst mal nix. Bi de tweete Anloop hett dat denn klappt. Over vun Drogerien harr ik eerstmal de Nääs vull.

 

Dor keem mi de Bund graad to Pass un ik heff mi bi de Luftwaffe verpflichtet. „Wat wullt du denn bi de Rullbohnfegers?“, hett Vadder fraagt. Dat wuss ik ok nich, over de Flugplatz leeg man een poor Dörper wiederlang, nich wiet weg vun to Huus. „De köönt di sünstwo henschicken“, meene he un dat deen se ok. De Grundutbildung weer neeg bi Hamburg un an de Wekenennen kunn ik so de Reeperbahn kennen lehrn. Dor harr ik nich mit rekent, dat so`n Barfru mit groote grööne Oogen mi ehr Hand midden op de Büx legge. Vun ehr kreeg ok een Oort Grundutbildung. Ik keem denn – dat harr Vadder nich dacht - na de Flugplatz in de Neegde, man dat leep nich so as ik mi dat vörstellt harr. To´n Ünneroffzeer hett dat nich langt. “Mangelnde Führungsqualität“ stunn in´t Tüügnis; ik glöv, dat ik mit mien knapp een Meter söventig nich groot noog un mien Stimm för´t Bölken op de Kasernenhoff nich luud noog weer. As ik entlaten wurr, harr ik dree Striepens op de Arms. „Natozebra“, sä mien Fründ Niels dorto.

 

Wat nu? Uns weer kloor, de Laden kunn mi nich ok noch dörchfuddern. De Lüüd köffen nu dat mehrste in de Supermarkt in Groot Trarup un an Vadders klooke Snacks kunnst du glöven oder nich. Na, ik lehrte nu to´n ersten Mal dat Arbeidsamt kennen. För Drogisten harrn se nix. De Tokunft leeg in de Logistik, dat verklore mi de Beroter. Un dat geev Opstiegschancen. „Mutt man dat nich studeern?“, heff ik fraagt. Dat bruuke man nich. Se harrn een Arbeid för mi in de Drogeriekeed, nich  in Groot Trarup un nich as Drogist; ik wurr Logerarbeider in`t Zentralloger in´e Stadt un durf mit een Gavelstapler rumkutscheern. De Lohn kunnst du vergeten.

 

Dat Leven is nich blots Arbeid un so seet ik öft bi Marie in´e Kroog. „Du kriggst nimmernich keen Fru!“, sä Marie. „Twee mal nee is ja“, sä ik dorto. „Op so´n Klookschieter as di, dor luern de Deerns jüst op!“, kreeg ik denn to hören. Un villicht harr Marie recht, over Vadders Meenen över de Fruunslüüd weer: „Dat gifft nich blots een Handvull, dat gifft een ganze Land vull un jede Putt find sien Deckel.“ Ik harr mi bie´t Danzen in twee Deerns verkeeken, de ik wull lieden much. De eene weer een Buerndochter un wull glieks weten: „Woveel Hektars hebbt ji?“ Mit so`n Hökersöhn wull se nix to doon hebben; se söche een Buer, mit de man de „Hektars“ tosamen leggen kunn. De annere weer de Dochter vun een Veehdokter. As se mitkreeg, dat ik keen Abitur harr, hett se sik an Niels ran smeten; een Fründschop is ok so´n Saak. Dat seeg dorna ut, dat Marie recht beheel un ik kreeg noch mehr Twiefel an Vadders Snacks. De keemen sachts ut de „goode ole Tiet“, de – wenn´t de mal geven hett – wull lang vörbi weer. Een Deckel, de to mien Putt passt, wo schull ik de blots finnen?

 

Denn keem, wat kaamen muss, denn mit Drogerien harr ik keen Glück; over dat kunn doch - verdori noch mal - nich angahn: De groote Drogeriekeed melle Konkurs an un mien Karriere in de Logistik weer vun een Dag op de annere vörbi. „Dat helpt nu nix!“, sä Vadder, „nu musst du de Laden övernehmen un wi gahn in Rente, ok wenn`t mi dorto een poor Johr to fröh is.“ Un nu weer ik to`n ersten Mal mien eegen Baas. Ik krempele de Arms op un heff mi vun morns bit avends afrackert. Man dat Geld recke vörn un achten nich. Ik gung in de Füerwehr, wurr Mitglied bi de Roote Krüüz un in de Schützen- un Gesangvereen. Dat sünd allens Kunnen, dacht ik.  Man dat lange liekers nich, dor keem eenfach nich noog Geld in´e Kass. Ik överlegge, wat do doon weer un fohre na de Sporkass. Dor seet mien Fründ un Füerwehrkamerad Hannes un em wull ik övertügen: „Een Kredit kann mi ut´e Kniep helpen. De Tante-Emma-Laden kann ik in een moderne Supermarkt umbuen.“ „Dat glövst du doch sülvst nich, dat dat funkschonert!“, sä Hannes dor to mi. „Kiek doch mal hen na unse lütte Dörp. De Bäcker hett letzt opgeven un de Schlachter is ok al lang weg. De Lüüd mööt, op se wüll´n oder nich, na Groot Trarup fohrn un denn kopen se glieks in de groote Supermarkt in.“ Dor glöve he nich an, dat sik allens torecht lopen dee. Kott un goot, dat geev keen Geld un ik muss - dor geev dat keen Verdoon - de Laden dicht maaken. Un ik harr nu twee Frünnen weniger.

 

Schulden weern bi de dore Schlamassel nich överbleven, man ok keen Geld un so durf ik wedder op`t Amt. Nu weer ik op Harz IV un harr veel Tiet för de Füerwehr un dat Roote Krüüz. Bi´t Krüüz, as wi säen, weer veer Mal in`t Johr Blootspennen. Dat weer een echte Spenn, dor geev dat keen Geld för. Man de Fruunslüüd, de dat Bloot afnehmen deen, de weern de Prozedur alleen al wert. Dor vertelle mi denn een vun de Deerns, dat se in´e Stadt so um un bi dörtig Euro för een Plasmaspenn betolen deen un dor kunn ik föfftein mal in´t Johr henfohrn. Un dat do ik nu ok, denn ik segg: „Wenn ik al blöden mutt, denn för Geld.“ Over noch schöner as de Fruuns vun´t Krüüz is de, de dor för mi tostännig is. „Schwester Yvonne“ hett se as Nom an ehr Kittel neiht, liek op de Bost, över´t Hart. Ehr Oogen sehn jüst so ut as de vun de Fru in Hamborg. Wenn se sik na mi dal bückt, ward mi ganz anners to Moot. Un ik meen, se hett ok een beten wat för mi över, so as se mi ankieken deit. Villicht hett Marie ja doch nich recht, denk ik denn. Dat duert gottloff een teemliche Tiet bit Schwester Yvonne all de Tüdelkram kloor maakt hett un ik versöök in ehr grööne Oogen to kieken un nich in´e Utschnitt. Un wenn`t denn allens so wiet is, denn - un ik weet nich worum - bünn ik een beten bang, wat se seggen deit, wenn ik ehr fraag: „Is nu allens torecht? Löppt?“