De Alarmanlaag

„Dat kann ik mi in Droom nich vörstellen“, sä ik to Tim Kröger. Worum dat gung, weet ik nich mehr. „In Droom kann een sik allerhand vörstellen, man wat dat to bedüden hett, dat weet man nich.“, sä Tim un keem in't Vertellen.

Sien Vadder Willem weer do in de föftiger Johrn nich blots de Kröger hier in't Dörp, he weer nebenbi ok noch de Rendant vun de Raiffeisenkass, de jo nu all lang mit annere Kassen tohoop leggt wurrn is. De Kass harr een eegen Ingang an't Enn vun't Hus un leeg achter de Gaststuuv. „Vadder Willem hett veel dröömt“, sä Tim. „Mehrstendeels wusse he na't Opwaaken nich, wat he in sien Droom belevt harr. Man dat geev een Droom, de jümmer wedder keem un wenn he opwaakt weer, leeg he natt vun Schweet in Bett. Un disse Droom kunn he nipp un nau vertellen un dat hett he mehr as een mol daan in sien Kroog, wenn de Navers gegen Ovend op een Beer in'ne Gaststuuv seeten.“

„Ik sitt inne Kassenstuuv an mien Schriefdisch un söök een Differenz in mien Bilanz un ik kann un kann de nich finnen. Dat is kott vör Fieravend un ik reken un reken mit mien ole Rekenmaschien un nix kümmt dorbi rut un denn, mit een Mol, steiht een Mann vör mi, de ik nich kenn. As ik ut de Finster kiek, steiht dor een Auto mit een Nummer ut de Stadt. Mol is dat een VW, mol een Opel un mol een DKW, over de Mann is jümmer de sülvige, man jedetmol kenn ik em nich. He langt in sien Manteltasch un hett een Revolver in'ne Hand. „Geld her or ik scheet“, brüllt he mi to. „Dor is keen Geld in'ne Kass“, segg ik. „Opsluten!“, prahlt he un ik neem de groote Slötel ut de Schuvlaad un steek de Slötel in't Slot. Man de passt nich. „Man to!“ schriggt he mi an un denn suust de Pistool op mien Kopp dal. In de Moment waak ik op; jümmer bünn ik natt vun Schweet un ligg dorna lang waaken, denn ik heff Angst, dat de Droom wieter geiht.“

„Willem“, sä Fiete Strom, he weer sien Naver un de Elektriker in't Dörp un so as de Kröger wurr he nie mit sien richtige Nanom anspraken, „Willem, meenst du nich, dat hett wat to bedüden, wenn du jümmer de sülvige Droom hest, meenst du nich, dat is een Vörutsehen?“ „ Nee“, sä Willem Kröger, „gah mi af! An so'n Spökenkiekeree glöv ik nich. Hannes, wat meenst du dorto?“ Hannes nehm sien Piep ut de Mund un stoppe de Tabak na un dat dure sien Tiet. Wenn he nich dorbi weer, nömtem em all Piepenkopp, denn ohn Piep kreegst du em nich to sehen. He weer Buur un harr sien Besitz liek över de Straat. „Hannes, wat seggst du dorto?“, froog Willem noch mol. „Wo de Drööm herkummt, dat weet keen Minsch un op dat wat to bedüden hett or nich is schietegal. Man disse Droom de mutt een Enn hebben. Ik meen, wi schullen dor wat gegen maaken. Wi nehmen dat Eernst. Willem, un wenn di wat passeern schull, denn mööt wi di helpen. Dor möten wi mol över nadenken.“

„Hest du een Alarmanlaag?“, froog Fiete. Willem fung an to lachen: „Meenst du ik bin de Düütsche Bank?“ „Ik kann di een Klingelknoop ünner dien Schriefdisch setten un een Kabel na mi Huus hen leggen; dat kost meist nix. Wenn du denn, ohn dat dat een süht, op de Knoop drückst, denn gifft dat bi mi een Alarm. Denn kann ik Hannes, de Wachtmeister in't Naverdörp un mienetwegen de Füerwehr anropen. Denn schullen wi de Kirl bi de Büx kriegen, eh dat he afhauen kann. Meent ji nich, dat is een goode Idee?“ „Ik weet nich wat dat nödig deiht“, sä Willem, Un denn hebben wi al neeslang een Fehlalarm. Dat is Dummtüüg.“ „Doch, doch!“ reep Hannes. De Infall is good. So draad du Tiet hest, Fiete, schusst du dat maaken. Je fröher du de Klingel inbuust, je beter is dat.“ „Willem, glieks morn geiht dat los“, sä Fiete Strom. „Wenn du in de Middagstunn de Kass to hest, bu ik de Klingelknoop in un över een Fehlalarm maak di man keen Kopp. Dat bünn jo blots ik, de dor stört ward.“ „Kröger, dor musst du een op utgeven!“, sä Hannes. „Dree Kloore op't Hus“, sä Willem und de Saak weer afmaakt.

Un so keem dat foorts torecht. To Kaffetiet de anner Dag kunn Willem sien Alarmklingel utprobeern un allns funktioneere goot. As de dree een poor Daag later wedder tohoop seeten, froog Fiete: „Na, Willem, büst du dien Droom nu los wurrn? Du bruukst ja nu keen Angst mehr hebben mit disse feine Alarmknoop.“ „Fleutjepiepen, jüst letzt Nacht heff ik de Schiet all wedder dröömt. Vun de Alarmknoop weer in mien Droom nix to sehn. De Droom weer akraat so as jümmer. Gegen dat Dröömen helpt dien Klingel nix.“ „Denn kann't jo blots beter warrn“, sä Hannes, „laat uns dor man noch een Reis op kriegen.“ As de Kröger naschenkt harr, sä Hannes wat he jümmer sä: “Na, denn Proost, wer nix hett de hoost!“ un denn, wat nich öft passeere, keem noch wat op hochdüütsch achterna: „Träume sind Schäume!“ Dat weer de Kröger all to veel Snackeree: „Nich lang snacken, Kopp in Nacken!“ Dormit weer dat Thema för de nahsten Weeken dör un nüms hett in de Tiet dor een Woort över verloorn.

As keeneen mehr dor mit rekent harr, passere dat doch, liek as in'n Droom. Een frömde Mann mit een groote Aktentasch keem dör de Kassendöör rin, lange in sien Tasch un reep anners as in 'n Droom op hochdüütsch: „Hände hoch! Dies ist ein Überfall!“ Willem wurr blass, bleev over ruhig noog, dat he op de Knoop drücken kunn.

Fiete weer in sien Warksteed un pusselte an een Bögelisen rum, de een nie Kabel bruuke, un denn rasselte de Wecker los, de he as Alarmklingel torecht fummelt harr un een Lamp blinkde as wild. Fiete full meis vun sien Stohl un leep an't Finster. Liek vör de Kass an de Enn vun de Krog stunn een gröne Volkswaag mit een Nummer ut Kiel. De harr hier nix to söken. He greep na de Telefonhörer un reep Hannes an un dat weer een Glück, dat gerad Kaffeetied weer un Hannes foorts an't Telefon gung: „Hannes, hol die fast. Dat is nu so wiet, nu geiht dat los. Willem hett de Alarmknoop dal drückt. Sett di foorts op dien Trecker, ik nehm dat Auto. Nu man dallig!“ Denn reep he noch gau bi de Wachtmeister an un leep so dull as he kunn na sien Opel. Dat dure man een Oogenblick, dor harrn se de VW so inkielt, dat de nich mehr för un nich mehr torügg kunn. „Wi gahn beter inne Gaststuuv. Wenn de Kirl een Scheetisen hett, sünd wi ut de Weg“, sä Hannes un denn keken se dör de groote Schief na dat Auto. De Ingang na de Kass kunnen se vun dor ut nich sehen un eerst recht kunnen se nich mitkriegen, wat inne Kass passeere.

Denn seegen se een Mann mit Hoot vun't Huusenn na de Käver gahn. He harr een groote Aktentasch ünner de Arm, bleev denn over mit oppen Muul stahn as he wies wurr, dat sien Auto fast sett weer. Jüst in de Moment keem uk all de Wachtmeister mit luude Quietschen um de Eck ansuust un sprung ut de Waag. Wi leepen nu rut na buten to glieke Tiet as Willen, de grienend ut de Kassendör keem: „ Man ruhig, man ruhig, is allens inne Reeg! Wachtmeister, laat good sien. Ik heff een beten fröh Alarm utlöst. Dat is Herr Schmidt, he is keen Bankröver, he is man een Vertreder un een Spaasvagel.“ Un denn verkloorte he, wat los wen weer as de Kirl inne Kassenstuv keem. As he prahlt harr, dat dat een Överfall weer, keem achterna: „April, April! Ik bünn Vertreder för Alarmanlaagen. Wenn Se nu Angst kreegen hebbt, denn bünn ik Ses Mann. Unse Alarmanlaag is de beste, de dat op de Markt gifft.“ Herr Schmidt hole sien Prospekte ut de Tasch un ik heff mi allns in Roh verkloren laten. Man as ik sä: „Keen Bedarf!“ kunn he dat nich verstaan, nehm over sien Hoot un sä Adjüs. Ik heff em nich vertellt, dat ik op de Knoop drückt harr. „Herr Schmidt, nix för ungood, man dat „ April!April!“ wull ik torügg geven.“ Un denn sä he to uns: „Deit mi Leed för ju all, man ik heff ju för een Fehlalarm warnt un de geiht jo nich blots Fiete wat an. Nu wüllt wi uns man bi een Kööm beruhigen.“ Herr Schmidt weer för de Dag bedeent, drunk over jüst so as de Wachtmeister een mit op de Schreck, denn do in de föftiger Johrn musse een Kloore över so allerhand weghelpen: Prost! Wer nix hett, de hoost!

„So is dat mit de Drööm“, sä Tim Kröger to mi as he to Enn vertellt harr, „Du kanns nich weten, ob se wat to bedüden hebben un wenn se wat bedüden, weetst du nich wat.“  

 

 

Wieder>>>