De Warf

 

 As dat de 29. Februar pingelt un de Pizzamann vör de Döör steiht, roop ik mien Dochter to: Kumm dal, hüüt is Pizzaschaltdag. Ik schenk mi een Glas Wien in un mien Dochter kriggt to´n ersten Mol ok een Glas af. „Papa vertell noch eenmol, wat vör sösteein Johr passeert is.“ Un dat do ik:

 

Ik harr mien Studium to Enn kregen un harr een Diplom in de Tasch. Nu weer an de Uni een Steed utschreven, de to mi passen de, jüst dor, wo ik studeert  harr. „Reichen Sie Ihre aussagekräftige Bewerbung bis zum 28.2.2004 ein. Es gilt das Datum des Poststempels. Keine email!“, stunn in de Utschrievung. Ik dach: worüm nich de 29te? Is doch een Schaltjohr. Bringt dat Unglück?

Mien Diplomarbeit harr ik fief Minuten vör twölf afgeven, op letzt. Un so as dat is, lehrt de Minsch nich dorto, tomindst ik nich. An de 28. harr ik avends allns tosamen för de „aussagekräftige Bewerbung“, man keen Umslag, de groot noog weer un Breefmarken harr ik ok nich. Wat doon? Ik heff mi op´t Rad sett un denn gung´t aff na´t Postamt. Man as ik dor ankeem: Fleutjepiepen! De harrn all dicht maakt. Nu weer´t för mi fief Minuten na twölf. Schiet ok!

Datt löppt sik allns torecht, heff ik de anner Morn dacht. Du geihst in't Sekrtariat un giffst de Umslag vun Hand af, dat mutt doch klappen, denn de Sekretärin kennt di doch un dat Schaltjohr hebben se wull överseen. Klappe over nich. De Sekretärin sä, dat ehr dat Leed dä, man ehr Chef harr seggt, dat gifft keen Utnahm, denn Lüüd, de nich op Stunns fartig warrn, kunn he nich bruken. Ik harr mi wieldes een beten umkeken un harr op een Disch an de Wand een Hupen Poppier sehn. Dat weer vun de annern Bewarvers. Op de böverste seeg ik een Ingangsstempel. As ik bi weer de Sekretärin een beten week to kloppen, se schull doch een Oog tokniepen un Mol fief liek sien laten, keem een blonde Deeern dör de Döör; se weer as Uthülp dor. Villicht gifft dat ja doch Engels, heff ik dacht, denn ik harr ehr all mol bi unse plattdüütsche Kring sehn un harr wull ok een Oog op ehr smeten hatt. Wenn se hier arbeiden de, denn müss dor doch wat to maken sien. Un denn heff ik, ohn dat de Sekretärin dat seeg, mien Poppiern ut de Umslag nahm, se twischen de annern leggt, heff Adjüs seggt un buten weer ik.

In de Cafe güntöver vun dat Institut heff ik töövt op de Kaffepaus. Twee Kaffe hett mi dat kost bit de blonde Engel ut de Döör keem. Ik heff dat Geld för de Kaffe aftellt und op de Tresen ballert un denn leep ik ehr achterna. As ik ehr meist inholt harr, heff ik praalt: „ Du musst mi helpen. Du bist mien letzte Hülp.“ Se dreih sik um un ik wuss nich, wat ehr Gesicht seggen dä. Weer se amüseert or weer se een beten dull? „Wi köönt tosamen een Kaffe drinken, denn kann ik allns verkloren.“ Se hett sik dorop inlaten; Frechheit winnt.  

„Ik heet Hannes“. Se keek mi an un nu meene ik, se griene een lüttje beten. Dat weer een goodet Teken. Un se stelle sik ok vör: „ Ik bünn Christine.“. Wat  denn los weer, wull se weten. Un ik heff allns vertellt. Vun fief vör twölf un fief na twölf un vun de sture Sekretärin. „Un wat kann ik dor bi doon?“, froog se denn. „Dat is ganz eenfach. Du geihst in de Schrievstuuv, nimmst de Stempel und, zack, haust du de op dat Poppier, dat noch keen Stempel hett. Fartig un goot.“ -  „Un worüm schull ik dat doon. Wat heff ik dorvun?“ Ja, dat weer een goode Fraag. „Ik kann dor mien Job bi verlehrn un ik bruuk dat Geld“, keem achterna.

„Jede Dag een goodet Wark“, sä ik. - „Ik heff hüüt all een ole Fru över de Straat hulpen, de dor gornich hen wull.“ Op de Kopp fullen is se nich, dach ik. „Ik laad di in´t Kino in, wenn´t henhaut, un een Pizza gifft dat boven op.“ „Dat krieg ik bi annere Mannslüüd ohn dat ik wat dor för doon mutt“, anter se un griene mi an.

„Nee“, sä se, „dat Risiko is mi to hoch“ un se hett mi een annern Vörslag maakt. Se wull de Sekretärin vun  wegen een Poppierstau na de Kopeerer lotsen un ik schull sülfst dat Stempeln övernehmen. De Stempel wull se torecht leggen. „Afmaakt!, reep ik un denn hebben wi uns afklatscht. High five, seggt de Englännner dorto. „Over dat Kino un dat Eten nich vergeten“, sä Christine. „Do ik nich, ok nich wenn´t scheef geiht.“ Ok dat wurr afklatscht.

Denn keemen wi in´t Snacken. Ik heff ehr utfraagt: wo se herkummt, wo se wohnt, wat se so maakt un wat se vörhett. Dat wull se allns ok vun mi weten. Un wi hebbt sabbelt un sabbelt un ik heff noch twee Kaffe bestellt. Ik weet nich, wanneer ik so goot mit een annern Minschen klöönt heff.

Mit eens sä ik: „Segg mol, musst du nich wedder an dien Arbeid?“ Christine keek op de Klock un sloog de Hannnen  för´t Gesicht. Wi harrn de Tiet ganz un gor vergeten. Nu weer´t fief Minuten vör ehr Fieravendstiet. „Dammich!“, sä se, „Nu is allens to laat.“ As se Hals över Kopp losrenne, reep ik ehr na: „Ik tööv hier!“

Na een poor Minuten keem se wedder rut un keem glieks röver in´t Cafe. „Slechter harr dat nich loopen kunnt. As ik ankeem weer de Sekretärin al an´t Afsluten un se weer aardig suer un hett mi rund maakt. Dat Stempeln kannst du vergeten.“

„Is nich slimm. Hüüt Avend gahn wi in´t Kino un wi eten een extra groote Pizza“, sä ik. Wi keken uns an un weern keen beten trurig; nee, wi strahlen uns an. Un denn nehmen wi uns in de Arm.  De Arbeid un de nige Steed weer uns egol. „Weets du wat, ik warv nich um de Steed, ik warv um di.“ Dor kreeg ik een Söten för un so fung för uns een nie Leev un een nige Leven an.

Un noch wat: Een poor Dag later keem een Inladung, ik schull mi bi de Professor vörstellen. Mehr Glück kannst nich hebben un vun de Dag an is all veer Johr an de 29te Pizzaschaltdag. 

 

Un denn scheeten mi de Traanen in de Oogen, denn Christine is dat eerste Mol nich dorbi.

 

 Juni 20