De Brügg

 

 

Wi lepen mit Karen

an de Kanal lang op de Brügg to.

Se wull noch eenmol de Brügg seen,

de so hoch över dat Water reckt

un de Schipp tokieken

de ünner ehr suutje vörbi glied‘n

op de Weg in de wiedste Wied‘n.

 

Een Brügg ut Beton glövst du

steiht fast un rank

denn de Piler sind ornlich buut,

Nu ward se von een Dag op‘n annern

sparrt. De Autos möt woanners lang.

 

Wat op Duer anleggt weer,

is na veertig Johr all rott,

denn feine Risse harrn Water inlaat‘n

de makten binnen dat Isen to Schrott

un nu driggt se nich mehr.

 

Dat duurte nich lang

op de Weg na de Brügg

dor makte se all slapp

un sette sik op een Bank.

Se musste sik verpuusten,

denn fung se an to husten

de Luft wurr ehr knapp.

 

De Brügg weer een Teken,

se hett dat wusst oder ahnt,

wi harrn mit ehr Krebs nich rekent.

Een halve Johr later,

wiet för de Tiet, is se denn

vun een Dag op‘n annern

gahn.

 

Lopen wi nu över een Brügg,

denn ward uns so to Moot

un wi denk‘n jümmer blot:

Keeneen kann överduurn de Tieten

un de Weg in de wiedste Wieden

kennt keen Torügg.