Hochtied

 

In een kleene Dörp bi Kiel

hung een Girland över de Dör.

Du seggst: Dat kümmt doch öfter vör.

Dor hesst du recht un wedder nich,

 

denn dor wohn' – un dat gung allerbest-

 twee Mannslüüd achter de Dör.

De harrn inlaad to een groote Fest

mit Danz un allens wat dorto hör.

 

De Navers vun de Brütigamms,

de harrn dor an to knusen,

denn mit een annern Mann

kannst du supen, over nich smusen.

 

So dachten se bit jetzt,

doch se geeven sik een Ruck toletzt

un bunnen - as jümmer - de Girland

mit Rosen un een rode Band.

 

De beiden weern Navers vun uns Hellen,

se harrn sik dat verdeent.

Denn as't uns Hellen schlecht gung,

weern se för ehr dor in jede Stunn,

un in ehr letzte hebb'n se um ehr weent.