Keen Tiet! Keen Tiet!

 

 

Tante Ella harr dat immer hild: “Ik heff keen Tiet! Ik heff keen Tiet!“ - „Wenn se dor Tiet to hett, dat tweemol to seggen“, sä Unkel Willi to sien Fru Marie, „kann dat nich so dull ween.“ Dat weer immer dat sülvige Spillwark mit Tante Ella. „Kannst du mi wull een poor Minuuten bi de Wäsche helpen. Ik much geern dat Betttüch glatt trecken?“, reep Tante Marie över de Tuun. Man de Antwoort vun Tante Ella, de kennte se schon: „Oh, dat deit mi schrecklich leed. Ik heff keen Tiet! Ik heff keen Tiet. Mien Söhn Walter...Ik mutt noch gau...“ Tante Marie hörte all nich mehr hen un dreite sik um. Unkel Willi harr dat wedder mol mitkregen un dachte bi sik: “Nu langt dat. Di krieg ik noch mal tofaten.“

 

De beiden Navers wohnten een beten buten vun‘t lütte Dörp, Hus an Hus, un weern op enanner anwiest. So harr blots Tante Ella een Telefon  un blots Unkel Willi harr een Auto. Se mussten sik nich blots mit Auto un Telefon, se mussten sik mit allens uthelpen un dat weer ok mehrstendeels gootgahn. Dat kannst du di hüütodags gor nich mehr vörstellen, dat nich jedereen Telefon un Auto hett un to all de ölleren Lüüd in‘t Dörp Unkel un Tante seggt wurr. Man so weer dat noch an‘t End vun de föftiger Johrn. Dat Dörp harr wull twee Kooplüüd, een Schlachter, een Bäcker, een Meieri, een kleene Raiffeisenkass un een Kroog, man keen Dokter un keen Aftheek. Un de Kark weer ok in‘t groote Dörp. „Denn so hett de Paster mit de Dokter un de Aftheeker ok wekke mit de he Koorten speelen kann.“, meente Unkel Willi un denn sä he noch: „Dat Preestern fehlt mi nich, over de Medizin.“

 

Dat duerte een poor Doog un denn weer dat so wiet. Walter keem bi Unkel Willi anslarrn un hoostete so‘n beten. Dat wöör sun dröget Hoosten. „Ik sök noch een Dummen, de mi hüüt noch mal even na de Dokter fohrt. Mien Medizin is all. “ De Snack mit de Dummen harr he sik bi een annere Naver afhört un keem sik bannig klook vör . „Jo, wenn du een Dummen söchst, denn büst du bi mi verkehrt.“, griente Unkel Willi. Un ok dat kunn he sik  nich verkniepen: „Ik heff in Oogenblick keen Tiet, keen Tiet! Ik mutt noch gau ...un grööt dien Mudder vun mi.“ Dormit leet he Walter stahn, gung weg un kümmere sik nich wieter dorum, wat mit Walter los weer. He dachte bi sik: “Nu heff ik ju an‘e Wickel. Dor könnt ji mol sehen wie dat is. Vun wegen: keen Tiet!“ Un denn dachte he noch: „So‘n beten Hoosten!

 

Na de Kaffeetiet stunn Unkel Willi an de Rövenhäcksler und tövte, dat de Schufkoor full wurr, denn dat wurr bi lütten Futtertiet. Dor keem Tante Ella anloopen. Se weer so opgeregt, se kunn eerst meis nix rutkiegen un sluckte een poor mol un denn keem dat ohne Punkt un Komma: „Walter Walter -  he is in‘t Krankenhus - mit Blaulicht un Horn - de Dokter hett em foorts inlevert - worum hest du em nicht fohrt – weetst du denn nicht wat mit em is – worum hest de em nicht fohrt - denn weer dat nich passeert – wat hest du di dorbi dacht!“

„Nu mol langsam“, Unkel Willi stellte de Maschin af un bleev ruhig: „nu mol langsam. Wat is denn los? Ik heff keen Ohnung, wat mit em is. Nu vertell mol ganz suutje un sinnig! Worum is he in‘t Krankenhus komen? Wo geiht em dat denn? Wat seggen de Dokters?“ - „Ik heff to Walter seggt: Fraag Willi. Du kannst nich alleen op Rad na de Dokter fohrn. Di kann ünnerwegens de Luft wegblieven, wenn du op‘t Rad sittst. Willi maakt dat seker, wi sünd doch Navers.“  Denn keem he torügg un ohn een Woort sette he sik op‘t Rad un gleed af. Worum hest de em nich fohrt? Wat hest du to em seggt?“ - „Ik heff keen Tiet hatt. Du weets doch wo dat is. Ik mutt futtern un melken. Dat maakt sik jo nich vun sülvst. Un ik heff dacht: mit so‘n beten Hoosten kann he jo wull radfohren.“ - „Nee, nee, du weets doch, dat de Jung mennigmol so swöör Luft kriggt! Du harrst em fohren müsst, dat segg ik di, du harrst em fohren müsst!“

 

Walter, he weer even söventein Johr old wurrn, harr siet twee Johrn sien Last mit dat Luftholen. De Dokter harr em all een poor mol behannelt un denn gung em dat immer wedder beter. Un he harr „sien Medizin“. Dat Woort „Asthma“ harr de Dokter nich in‘ne Mund nohmen as he mit Walter und Ella över de Krankheit snackt harr. „Un dor kannst du mol wedder sehen, dat dat mit de goode ole Tiet so‘n Saak is. De Dokters harrn een witte Kittel an un meenten se weern wat beteres as de dusseligen Lüüd in‘t Dörp, de plattdüütsch snackten, un de brukten se ok nix verkloren.“, sä Unkel Willi veele Johrn dorna. Dat geev do noch nicht disse Püsters, de du immer in de Tasch hest, wenn de Luft knapp ward. De kreegst du bi uns erst siet de achtiger Johrn to sehn un de sünd een Segen för all, de Asthma hebben un de warrn immer mehr. Un so as Unkel Willi nehm dat do nüms för Eernst, wenn dor eener Hoosten harr un de Luft een beten knapp wurr. Hoosten harrst du immer mol wedder. Dor bruuktest du keen Angst för hebben. Asthma weer do een Krankheit, vun de wi all in‘t Dörp keen Ohnung harrn.

 

Unkel Willi kreeg nu na un na ruut, wat passeert weer. Walter fohrte mit sien Rad de “Lange Jammer“ lang, so nömten wi de Straat, de immer liek ut na dat groote Dörp geiht. As he half hen weer, kreeg he mit mol keen Luft mehr. He leet dat Rad fallen un huckte sik neben de Straat an de Wall. He kunn alleen nich wieter. Sien Glück weer, dat de Paster een Ogenblick dorna vörbi keem un sien Auto anheelt, denn dat Rad leeg noch half op de Straat. As he froogte, wat los weer, kunn Walter nix seggen. De Paster höörte blots een Jiepen un Jappen un dortwischen so‘n afsünnerliches Fleuten. He seeg, dat he keen Tiet verleern durf  un packte em in‘t Auto un fohrte so gau as de Waag lopen kunn na de Praxis vun de Dokter. De telefoneerte glieks na de Krankenwaag un geev em een Sprütt. Un denn gung dat mit Tatütata af na de Stadt in‘t Krankenhuus. Dat weer mehr as hooge Tiet wesen, meente de Dokter as he Walter entlaaten dä.

 

Un wenn vun de Daag an eener „Keen Tiet!“ sä, denn  weer dat dat Stichwoort för Unkel Willi: „Vun wegen keen Tiet. Wenn eener keen Luft kriggt, denn hett he keen Tiet! Un denn bruukt he Lüüd, de sik de Tiet nehmt un helpen. Un wer denn seggt: ,Ik heff keen Tiet!‘, de mutt as Straaf dor een Leven lang vun snacken.“ Wenn denn een dorbi weer, de de Geschicht noch nich kenne, denn mussten wi uns dat allens wedder anhören, so lang as Unkel Willi leevt hett. Noch as he över achtig weer, schooten em bi‘t Vertellen de Tranen in de Oogen. Man to‘n End griente he un sä: „Ella hett nu ok mehr Tiet. Dat ,Keen Tiet‘ hebben wi uns beide aflehrt.“  Denn keem noch achterna: “Un, dat harr ik nich dacht: een Preester is ok to wat to bruken – na, de hett jo immer Tiet.“