Flüchtlinge

 

Na de Krieg harr unse Dörp statt fiefhunnert so um un bi dusend Inwohner. Dor weern de Flüchtlinge an Schuld.

 

De Flüchtlinge brukten een Dack över de Kopp. Dor musse de Bürgermeister för sorgen, dat jede Hus wekke afkreeg. De Buern hulpen geern: Dor wurr denn man gau de Höhnerstall torecht mokt.

Dat weer over nich överall so, denn in veele Afnehmtwohnungen levten nu Flüchtlinge. De Afnehmten weern meist anne Enn vun de olen Buernhüser, vun de veele noch een Strohdack harrn.

 

In't Süden vun't Dörp geev dat do een ganze Reeg Bunker, vun de blots Eenmeterföftig to seen weern. De Rest weer ünner de Eer. Dor mussen ok Flüchtlinge rin. Wenn se morns ut Bett keemen, kun dat angahn, dat se bit över de Knöchel in't blanke Water stunn'.

 

Ok bi uns weer een Famillie inquarteert: söss Lüüt in een Stuv. De harrn een „Tante Meier“ wiet achtert Hus. För de Nacht harrn se as Pisspott een half Meter hohe Blickdoos. Heizt un kookt wurr mit een „Brennhex“. Dat Brennholt dorför mussen se klaun; dat deen se over nich bi uns, denn se wussen, dor weer ok nich veel. As een Kind boorn warrn sull, hem mien Öllern de Schloppstuv hergeven. Vadder sä: "Dat nächste Mol over nich inne Winter, mi is dat op de Deel to koolt." Na knapp tein Johr funnen se Arbeid in't Ruhrgebiet. Ik heff bi se hochdüütsch lehrt.

 

Nich all de Flüchtlinge weern ut ehr Heimat verdreven wurrn. Een Deel keem ut Hamborg un de weern utbombt. Dat weer uns egal. De schnackten ok hochdüütsch.

De Utbombten weeren Fruunslüüd mit Kinner. De Männer wegern in'e Krieg bleven. De Fruns weern froh, ween se as Köksch bi een Buern arbeiden kunn. De Buern wull ok, denn twee vun de Fruns harrn se een Kind makt.

 

Unkel Willem weer Koopmann un harr neben sien Fru noch sien Blondi, een Flüchtlingsfru. Wenn dat düster wurr, denn sleek sik Unkel Willem an de grooten Ulmen vörbi na sin Blondi, een groote Tuut ünnern Arm. Wenn de Inholt vun de Tuut leer makt wurr, gung dat bi Blondi hoch her. Se bruke nie sülvst inkoopen un so kunn se mit de kleene Rente eer Söhn groot trecken. Dat hett Unkel Willem makt, bit he dotbleven is. Ut de Sön is -schusst du nich glöven- wat ornliches wurrn.

 

Een Deel vun de Flüchtlinge keem ut Ostpreußen. Wi hem se nomokt: „aus der kalten Heemat“ . Und wi hem uns högt: „In der alten Heemat hatten wir viele Trecker: Schruventrecker, Korkentrecker...“.

 

Denn hem wi uns nich mehr högt, wi wurrn füünsch. Se kreegen „Lastenausgleich“ und kunnen sik een kleene Hus buun, op Gemeendegrund mit negenundnengtig Johr Erbpacht. „Schulacker“, hem se to dat Land seggt. Vörher harrn se dor Katüffeln, Arfen und Wuddeln trecken kunnt.

As ut de „Schulacker“ een Strootennom warrn sull, musse wat Plattdüütsches her: „Schulkoppel“ heet dat nu. Dat dat Woort „Schul“ för Gemeende steiht, hem se nich wusst, wull ok nich, dat „Schule“ School heet. För „Sprachpanscherei“ gifft dat gottlov keen plattdütsche Woort.