Golden Kunfermation



Ik weer inladt to Golden Kunfermation un heff lang överleggt, wat ik doon schall: henfohrn oder wegblieven. Nu bünn ik froh, dat ik dor weer.

To de Karkspill hören een ganze Reeg Dörper un ik kenne de mehrsten Gesichter nich, over mit de ut mien Dörp harr ik keen Problem: de Gesichter kenne ik ok na 50 Johr wedder. Dat makt wull de Familienähnlichkeit.

Man ut mien Dörp weern nich all komen. Veer weern all sturven, dree dorvun an Krebs.


Klaus weer de eenzige, de glieks mit mi platt snackt hett. He see, ik snack jeden op platt an, wenn een op hochdüütsch antert, verstah ik em uk. Mit de mehrsten Lüüd heff ik platt snakt un dat geev veel to frogen un to vertelln.

De mehrsten vun de Kunfermanden weern Bueernkinner west, man blots een weer hüüt noch Buer, de annern harrn dat Land verpachtet. Ik musse lachen as ik höre, dat he as Melkbuur een Laktoseunverträglichkeit harr, he funn dat nich so witzig.


Klaus hett wat vertellt, dat ik ganz un gor vergeten harr. Wenn wi Ünnerricht in de Pastorot harrn, mussen wi een enge Stieg hoch. Een vun de Kunfermanden hett mi op de Foot perrt un ik fung an to schimpen: „Gottvardammich, pass doch op!“. Dat Fluchen gung de Paster to wiet un ik kreeg een orige Reis un vun dor an harr he mi op den Kieker.


Un mi is wedder infullen, wat wi för Bussen weern: Wi mussten veer Kilometer mit de Rad na de Pastorot fohrn un wi hem dorbi smökt. Wi harrn een Handgriff vun de Stüer afnahm un wenn uns een erwussen Minsch in de Mööt keem, wurr de Zigarett in de Stüer schoben. Wenn wi erwischt wurrn, kreegen de Öllern dat forts toweten.

Oder wi harrn dat Gesangbook in een Hand un hem noch wat utwendig lehrt. Ik wusse, dat de Pastor mi ran nehm un as ik opseggn deer, keek ik dal as ob ik mien Lex aflesen deer. He keek lang de Reeg over dor weer nix. Ik harr em to faaten kregen.


Nu vertellt mi mien Schwester, dat ok Klaus dotbleven is. Na een Infarkt hett he noch een Schlaganfall kregen un uk de Intensivmedizin kunn nich mehr helpen. Wat is mit mien ole Dörp los?