Mien Dörpsstraat




Ik fohr mit de Rad op mien ole Dörp to un ik wunner mi, wat allens anners wurrn is as fröher. Dor draap ik Hannes und ik kenn em an de Narv över sien Lipp un weet, wo he de her hett. Tohus kiek ik Biller vun fröher an un ik krieg Biller in'e Kopp, för de keen Papier nödig is.


So süht de Straat ut op dat ole Foto, opnahmen mit een eenfache Kamera, een Box: In de Mitt de Teerstraat, an de Sieden keen Kantsteen over een Footstieg un links un rechts de grooten Ulmen, de dor mehr as föftig Johr fröher henplantet wurrn; dor harr do de Schoolmeister för sorgt. Achtern sühst du een Buernhuus mit Strohdack un een Storchennest an de Enn. Dree Kinner speelen in de Fröhjohrssunn mit Marmeln, direkt neben de Straat; een vun de Kinner bün ik.

Un nu see ik mi in de Sommer: Mit opschüürte Kneen in de korte Büx, barfoot op de hitte Asphalt, - dor seern wi Teer to - dat de Fööt swatt warrn. Wi speelen Football un, wenn dor Deerns bi sünd, Völkerball, mitten op de Straat. To Ringrieden kaamen de Rieder in twee Reegen vörbi, een Waag mit de Füerwehrkapell vörweg. To Kinnergill loopen wie sülvst lang de Straat, ik mit een Bleyle-Büx an, jümmer een Jung un een Deern dreegen een Girland.

In de Harfst liggt allens full vun Bleeder, de wi vun de Footstieg wegharken möten. Wi loopen op de Straat na de Kuppel mit sülvst buute Draken, buten um Packpapier un de Steert ut Zeitungspapier , un laten se fleegen.

Wenn in de Winter Snee liggt, kümmt een groote Trecker vörbi mit een dreeeckige Sneeplog achteran un wie rieden dor op mit lang. Wi trecken unse Slerrn to de Opfahrt vun een groote Heuböhn un fohrn dal liek op de Straat. Oltjohrsobend loopen wi op de Straat vun Hus to Hus un singen: Frau maak de Dör op, de Rummelpott will in. De grooten Jungs scheeten mit Karbid Blickdosen in de Luft.


Dat sünd de Biller vun mien Kindheit, de ik toerst seh, un denn schuven sik annere Biller na vörn. Ik denk dor an, wat mien Swester op de Straat tostött is, un dat see ik vör mi, as op ik dat sülvst belevt harr. Kort na de Krieg gifft dat man twee Autos, de lang de Straat kaamen, de eene hört een groote Buer, de anner de Dokter. Mien Swester löppt op de Straat - liek vör de Waag vun de Dokter. Se kümmt ünner dat Auto, een Opel P4, un blifft lingen. De weer - gottseidank - so hoog buut, dat dor een Kind goot ünner passe. De Dokter kümmert sik glieks um ehr: dor is nix passeert. Un so weer dat ok noch mindsten tein Johr lang: dor passeere nix op de Straat; wi kunnen dor speelen soveel as wi wullen, de poor Autos de dor keemen, de wurrn wi wies. So dachten wi.

Un nu fallt mi wedder Hannes in un, klor, ok Herbert, beid mit ehr Fohrööd op de Straat, een Flock Kinner steiht dorbi. Se wüllt een Wettfohrt maaken rund um dat ganze Dörp. Se handeln ut, dat een links rüm un de annere rechts rüm fohren schall. Wi Kinner weeten, wo lang dat wull duren deit, bit se ankaamen. As se no tein Minuten nich torügg sünd, fohrn wi achterna. Du kannst di denken, wat wi halfweegs hen to sehen kriegen. Dor stahn all twee Navers, de sik um de beiden kümmern. Se harrn se ünner een vun de grooten Ulmen leggt un töven op de Krankenwaag. De beiden harrn sik in de Mitt vun de Streck draapen und un weern tosamen stött. De Wett hett keen vun de beiden wunnen; man de eene hett de Arm broken un bi de annere is de Lipp opreten bit an de Näs. De Narv dorvun hett he hüüt noch. Dat Malöör harr ok schlimmer kaamen kunnt - un dat kann dat ok.

Een Stück wieter lang de Straat achter een lange Kurv liggt de School. Mit all de Kinner ut de Ünnerklass sitt ik in de Bus – de passt man eben ünner de Ulmen - un wi töwen dor op, dat dat los geiht to Stadt. In de Stadttheater speelen se een Wiehnachtsmärchen: Tischlein deck dich. De Busfohrer gifft Gas un bremst in'n Oogenblick af un de Bus steiht wedder still. Wi weten nich, wat los is. Erst na een stootstiet geiht dat wedder afsteed. Wi sünd nu to'n erstenmol in't Theater un dat is wunnerbor. As wi na Hus kaamen, kümmt de Knüppel ut de Sack: De Swester vun Ludwig - se is dree Johr old – weer vör de Bus loopen. Na een poor Daag is klor: se hett de Unfall nich överlevt. Dat Bild vun de Straat, dat all Kratzer afkregen harr, kriggt een Sprung.

Johrn dorna kümmt een Motorradfohrer ut de Richtung vun de School. He kümmt in't Slingern un in de lange Kurv fohrt he liekut, knapp an een groote Boom vörbi, liek gegen de Huswand vun unse Naver. As ik dor över to kaam, liggt he bewusstlos op de Rügg. Keen het waagt, em de Helm vun de Kopp to nehmen. De halve Stunn will nich to Enn gahn bit de Krankenwaag dor is.

Denn, ik leev all lang woanners, lees ik in de Zeitung, dat dree junge Lüüt vun't Dörp morns um fief een Unfall harrn; all dree sünd dot. Ik seh dat för mi, as weer dat op mien Straat passeert, jüst dor, wo de Motorradfohrer to Malöör keem.


Ik weet nu, wat anners is as fröher. Un dat sünd nich blots de Ulmen, de fehlen; de Ulmenkrankheit hett keen Boom verschont. Wenn ik as Kind vun't Feld keem, denn seeg ik vun wieden blots dat Bleederdack vun de Ulmen, de överall an de Dörpstraaten stunnen un höher weern as jedet Hus. Un de sünd nu all weg - un ut dat Dörp is een Wohnsiedlung wurrn. Dat Strohdackhus güntöver hett nu een Dack ut Kunststoff - un de Stall fehlt. De Storch kümmt all lang nich mehr.