Mudder vertellt wieter

 

Dat Kind sall een Nomen hebb'n

 

As mien Mudder in annere Umstänn weer, frogten de Fruuns – se weern mehrstendeels Flüchtlinge- inne Melkladen: „Wie soll es denn heißen?“ „Na, jo!“, säer Mudder - wie immer op plattdüütsch - „wenn't een Jung ward: de Grootvadder heet Theodor.“ Dor fungen de Fruuns an to singen: „Der Theodor, der Theodor, der steht bei uns im Fußballtor...“

Mien Öllern hem denn een annere Nom för mi utsöcht.

 

 

Vertruensperson

 

Wenn Mudder inne Melkladen stunn, kreeg se veel to weten. Wenn eer wat in't Vertruen vertellt wurr, denn hett se sik an een iserne Regel holen: Du dörfst dat eerst wietervertelln, wenn du dat von een annere Person noch eenmal hört hest. Denn weert in't Dörp rum.

 

 

De Lehrer hett een Raat und Mudder weet keen

 

Anfang de föfftiger Johr weer min öllere Schwester in de veerte Schooljohr. Se kunn gut leern, wi do seggt wurr, wenn een Kind klook weer un inne School goot torecht keem. De Lehrer keem sülfst inne Melkladen un meene: „Sie muss unbedingt eine höhere Schule besuchen!“ „Jo, wie stellen Se sik dat denn vör?“, sä Mudder, „Min Mann liggt ständig in't Krankenhus. Dor hem wi keen Geld för. Ne, dat geiht nich; dor weet ik mi keen Raat.“ Denn wise se op mi - ik wär man twee Johr old - un sä: „Wenn de Jung mol so wiet is, denn könnt wi jo mal wedder snacken. “ As ik denn to School keem, weer klor, dat ik to Stadt to School sull, wenn ik goot nuch leern kunn. Un so is dat ok komen un mien Schwester is Krankenschwester wurrn un nich Dokter un ik kunn studeern.

 

 

 

Allergie

 

Mudder hett de Melkladen bit to de Mitte vun de söstiger Johrn hat. Denn kreeg se een fürchterliche Hututschlag un dat jucke so dull, dat se in't Krankenhus keem. Dor wurr een domals ganz seltene Diagnos stellt: Se harr een Keesallergie. Dat Melkgeschäft musse se opgeven.

 

 

De Arbeid vun een Mann

 

Mudder leeg in't Krankenhuus un weer frisch opereert. Neben ehr leeg een Frau, de an de Bost opereert wurrn weer. To Visiten keem een Professor, he harr een ornliche Beerbuk, de he vör sik her schuuven dee un stelle sik an'e Enn vun ehr Bett. As de Frau nebenan ehr Bost vörwiesen dee, weer de Professor hooch tofreden mit sien Arbeid. Over Mudder seer to em: „ Wat Se dor maakt hem, dat is de Arbeid vun een Mann: de Bostwoorten sitten veel to hooch“. För disse Spruch kreeg Mudder de Quittung glieks. De Professor fung an to lachen un sien dicke Buk gung so op un dal, dat ehr ganze Bett wackele un ehr de Narv schrecklig weh dee.

 

 

Mudder het een Raat

 

Mudder un Vadder harrn eerst heirat as se al wat öller weern un Mudder weer övertüügt, dat weer goot so. Se sä to mi: „Dat beste is, du kieckst keen Deern an bit du 25 büst.“ „Keen Problem“, see ik, „wenn ik in Flensborg lang de Holm loop, kiek ik jümmer na boben un bi't Danzen kann ik de Deerns över de Schuller kieken.“

Man ehr Raat het anslaan; eerst as ik 25 weer, wusse ik, wo ik henhöre. Bit dorhen gung dat nie lang goot mit de Deerns.