Wat Mudder vertellt

As ik Schöler weer, hef ik jede Dag na de Middag mit min Mudder Kaffee drunken. Denn hett se vertellt. Harr ik dat man glieks opschreven, denk ik hüüt öft, denn dat meiste heff ik vergeten.

Statt mi mit schlechte Hochdüütsch to kamen, hett se immer mit mi Platt schnackt.

Wat Mudder vertellt hett

 

 

 

Een polnische Offizeer

 

Mien Mudder leeve inne Krieg in ehr Öllernhus mit twee kleene Deerns. Ehr öllere Broder weer de Buer un he weer nich dor. Se harrn een polnische Offizeer as Kriegsgefangene todeelt kregen.

 

Dat geev Vörschriften, wi man mit de dore Lüüt umgahn sull. Se durfen to'n Bispeel nich mit an de Disch sitten to eten. Een Mensch, de so fein mit ehr lütte Nichte speelte, leet se nich alleen sitten, un schon gor nich inne Stall. Un wenn kontrolleert wurr, seech man dat jo fröh nuch dör't Fenster. Mien Tante harr een Disch un een Stohl inne Stall stellt; dor kunn he gau henloopen, wenn se kontrolleert wurrn. Nee, dat een inne Stall eten sull, dat gung to wiet. He seet mit all de annern an de Disch, he harr jo ok mit se tosamen arbeidt.

 

 

 

Bürgermeister

 

Schleswig-Holsteen weern na de Krieg vun de Engländer besett. Twee Offizeere mokten Dag för Dag ehr Utritt dör de Gegend. An een hitte Sommerdag leepen twee Deerns splitternaackt lang de Straat, dat Tüch ünner'n Arm. Dat weern eer Döchter. De beiden Offzeere bröchen se na Hus un leernten eer Broder kennen. Vun dor an makten se jeden Dag Station bi em. Se kregen to weten, dat he nix mit de Nazis an de Hoot hatt harr un makten em to'n Bürgermeister.

He musse dorför sorgen, dat de Flüchtlinge een Dack över de Kopp kregen. De Buern schenkten em een Köm in un dachten, se kunn' dor vun aff kom'. Dor weer over nix to moken.

Bi Familienfesten drunk he ok geern de eene oder de annere Köm un sä: „De meiste Spooß sitt ünnen inne Buddel.“ He kunn denn ok noch autofohr'n - over man sinnig.

 

 

De Schwooger leert lopen

 

Eer Schwooger weer man Anfang twintig, as he mit een halve Been ut de Krieg na Hus keem. He kreeg een Prothees. Mien Mudder wohne in de Hus güntöver un musse em achterna kieken, op he richtig leep, wenn he op'n Swutsch gung. Ok wenn he blots een vun de wenigen Kerls in Dörp weer un wenig Konkurrenz harr, wull he op de jungen Deerns Indruck maken. Dat hett ok klappt. - He hett een feine Fru afkregen.

 

 

Vadder schrift ut Frankrich

 

Mien Mudder harr gegen Enn vunne Krieg twee lütte Deerns to versorgen. Wenn se noch Mitglied in de Partei wurr, kunn se een gröttere Melkration kriegen. Vadder schreef, dat se dat blots nalaten sull. - He wusse, dat de Krieg al lang verloren weer.

 

 

Vadder bringt een Naricht 

Vadder weer för de Tied ut de Gefangenschaft entlaten wurrn. He weer krank. Een Logerdokter, de ut unse Gegend keem, harr em krankschreben und to em seggt, dat he na sein Frau kieken un ehr Gröten bestellen und seggen sull, dat em dat good geiht. As Vadder na de Frau henkeem, dor deele se mit een annern Mann dat Bett. - Dor kunn he sik över opregen.

 

 

Vadder hett wat gegen dat Rode Krütz

 

Vadder musse alleen vun Frankrich mit de Tog na Hus fohrn. Dat weer nich eenfach un dure sin Tiet. To eten geef dat nix. Ok de Lüüt vunt Rote Krütz harrn nix för em. Dor het he sik över opregt: De segen ut wi Herrn Pastor sin Koh: dick un drall. Wo kunn dat denn angahn? Wo harrn se sik dat blots anfreten? - He hett sien Levdag nich för dat Rode Krütz spendet. De dore Lüüt heel he all för kurrupt.

 

Vadder kriggt de Boort af

 

Vadder weer in Frankrich in Gefangenschaft kom'n. He musse bi een Buer in de Bretagne arbeiten. Dor weer em dat goot gahn. Dormit he twischen all de Franzosen nich so opfeel, harr he sik een Schnurrboort wassen laten.

Mien Mudder much de nich lied'n. Inne Nacht hett se em de Halve afschned'n.

 

 

De Ventilator in't Krankenhuus

 

 

Vadder liggt in't Krankenhuus, inne Diakonissenanstalt. Dor regeeren de Betschwestern. Vadder geiht dat so schlecht, dat he in't Dilirium phantaseert. As de Schwester an sien Bett kümmt, seggt he: „Stellen Se de Ventilator över de Dör af!“. De ole Diakonisse bruukt een beten, bit se kapeert, wat Vadder meent. „Aber das ist kein Ventilator, das ist doch unser Herr Jesus am Kreuz.“ - „Dat is mi schietegol, dat schall ophören to dreien!“