Schnacks


In mien Kindheit heff ik veele Schnacks hört. Wenn mi kleene Döntjes  dorto infallt, schrief ik se hier op.

 

 

Dat regent Kattkellings

 

„Dat regent Kattkellings“, wurr seggt, wenn dat so een Floog geev, dat du in een Oogenblick natt weerst bit op't Fell.

 

Wenn de Katt Kellings harr, mussen de weg. Op de Idee, de Katten vun een Vehdokter steriliseeren to laten, is do keener in Droom op komen. Vadder bruke dor twee Ammers mit Water to. In de eene Ammer keemen de Kellings, de annere Ammer wurr boben instellt.

Wenn he de Ammer op de Mistpahl utgoot, denn regne dat Kattkellings.

 

 

Weißt du nicht, ob mir oder mich, schnack Plattdütsch, denn versprickst di nich.

 

 

Ik heff as Kind immer mit de Söhn vun de Lehrer speelt. Sien Mudder gung mi op de Nerven, denn se wull mi ornliche Hochdüütsch bibringen. Dat höre sik so an: „Nun, was habt ihr denn heute vor?“ un ik seer: „Wir fahren nach Theo.“ „Wir fahren zu Theo, heißt das!“ Nee, wat heff ik mi dor immer över ärgert, over ik hefft dat dorbi lehrt. Mit „mir“ un „mich“ gung dat jüst so. Ik sull eer dankbor sien, man ik denk immer noch: „De dore Olsch!“