Dat „Schleswig-Holstein Leed“

 

To dat Sportfest wurr dat Schleswig-Holsteen-Leed sungen. Dat is op hochdüütsch.

Mit dat Schleswig-Holsteen-Leed is mi dat fröher so gahn as mit de Kirchenleeder: Dor heff ik wenig vun verstahn. „Meerumschlungen“ weer klor, man wat sull „deutscher Sitte hohe Wacht“ heeten? Wi sungen leever: „Hedwig Holzbein engumschlungen“. Un wer över ehr Sitten oppasst hett, weer uns enerlei. Oder wi sungen mit den Herrn Pastor sien Koh: „Schlesig-Holstein meerumschlungen handelt nu mit Ossentungen.“ Over dat een Land een „hohe Wacht“ sien kunn, wer sull dat begriepen, wenn tohus platt snackt wurr?

 

Ok mit „O, laß blühn in deinem Schoße deutsche Tugend, deutsche Treu.“, kunn ik wenig anfangen. Wat een „deutsche Tugend“ is, dat wuss ik nich. Over ik harr dat Geföhl, düütsch is beter as dänisch.

 

Mit de annern Strophen gung mi dat nich veel anners. Dor heff ik mi over keen Kopp makt: de Kirchenleeder kunn man jo ok nich verstahn. Ik weet nich, op mien Lehrerin versöcht hett, uns dat Leed to verkloren. Wenn se dat daan hett, hulpen hett dat nix.

 

„Schleswig-Holstein stammverwandt“ heff ik kapeert, denn „op ewig ungedeelt“, dat kennen wi. Man de Satz: „wie der Feind auch dräuen mag“, geev för mi keenen Sinn. Wo un wer sull de Feind sien? Dat weer allens nich mehr wohr. Un wat heet "dräuen"?

 

Un dat heff ik för't Leven lehrt: As de Musik, de wi hörten, ut England un Amerika keem, heff ik mi um de Texte nich kümmert. Wat in de Leeder seggt ward, brukst du nicht verstahn, heff ik dacht. Dor kann ik mi hüüt över opregen.

 

 Hier kannst du de Text to dat Lied finnen.

Dor gifft dat ok een Gedicht to.