Ut mien Studententied



Um 1970 rum heff ik in Kiel in een Studentenhuus wohnt. Wi harrn hört, dat op de anner Siet vun de Förde in Dietrichsdörp een ole Mann huse, de plattdüütsche Geschichten vörlesen dä. Güntöver vun een groote Lehrlingswohnheim vun de Howaldts Warft stunn een lütte schäbige Hus un dor weer sowat in as een Krog. Du kannst di nich vörstellen wie dat dor utseeg.


Dat seeg eher na een Stuuv ut as na een Kroog. Links stunn een ole Kacheloven, in de meist nich inbött weer; boben in seet öft de Katt. An de Siet stunn een poor Kisten Beer. Dor kunnst du die sülvst bedenen. Nebenan geev dat een kleene Kök mit een kleene Herd. Dor kunnst du di sülfst een Grog maken. Dat seeg dor over so ut, dat du leever een Buddel ut de Kist neemst. Denn weern dor een poor Stöhle un een, twee Dischen. Inne Mitte vun de Ruum stunn een groote Lehnstohl un dor seet he in: een grotwussen Mensch mit een groff strickte Pullover, een Schaal um de Nieren un een Book op de Schoot.


Wat he leest hett, weet ik nich mehr. Over he harr sien eegen Menen över de plattdüütschen Dichter. He weer övertüücht, dat Klaus Groth sien Prosatexte op hochdüütsch schreven harr un eerst denn översett. Dat wohre Platt harr John Brinckmann schreven, mene he, un de harr ok beter schreeven as Fritz Reuter.


Ik weet nich, wi de Kerl heeten hett un watt he för de Tiet maakt harr. Wenn een Leser dor wat to seggen kann, weer dat een groote Freud för mi.