Mike un Maike

 

 

 

 

 

Lang harrn de dree Frünnen dor tövt op. Nu sitten se to´n ersten Mol wedder in de „Rote Hahn“ binanner; Mittweek Klock half negen weer all de Johren Skat anseggt ween. „Dat is doch wat anners as bloots telefoneeren“, seggt Paul un Andreas meent, he harr meist vergeten, wo dat Fattbeer smeckt un denn fraagt he: “Is nu allens anners as vör de Pandemie, nu wo all de Lüüd impft sünd?“ He tövt keen Antwoort af un snackt wieter: „Merkwürdig noog, so veel Lüüd sünd krank ween un ok so veele doot bleven, man ik kenn keen een persönlich, de sik dat Virus infungen hett.“ „Mien Swester Maike harr dat hart dropen, hest du dat nich mitkregen? Se weer twee Weeken in´t Krankenhuus. För ehr Mann un ehr twee Lütten weer dat een harte Tiet.“ As Paul dat vertellt, ward Mike een beten unruhig un rutscht op sien Stohl hen un her, man he seggt dor nix to. Dat kennen se nich vun em, he is doch sünst mit dat Muulwark ümmer vörn weg. De beiden Frünnen marken, dat dor wat in´n Busch is. He hett wat op Harten, over will dor nich mit rut. Se kieken em an un as een Stoot lang keener wat seggt, kümmt dat liesen: „Ik sülfst bünn krank wesen.“ Paul un Andreas sünd baff: „Worüm hest du nix vertellt? Wi hefft doch telefoneert!“ Un denn keem een Fraag na de anner. Wo un wann he sik anstoken harr, wo em dat gahn weer, of dat sacht or swor afgahn weer, wat vun Symptome he hatt harr. Un wo he in de Quarantäne dat Eten herkregen harr, wo he doch alleen wohnen dee.

Na un na kümmt Mike in´t Vertellen. De Navers harrn sik kümmert as he in Quarantäne weer. Se harrn för em inköfft un em de Bütel mit Brot, Melk, deepfroren Kram un Obst vör de Döör leggt, obschonst he nix eten mugg un hoge Fever harr. Se harrn jede Dag mit em telefoneert. Ok sien Familie harr ümmer bi em anroopen. Een Naver is Dokter, em kunn he allens fraagen un de harr em een Apparat geven, mit de he meten kunn, woveel Sauerstoff in´t Bloot weer. Bleev de Tall över 92 schull he sik keen Sorgen um sien Lung maken. Man dat Fever wull un wull nich dal gahn, dat harr em Angst un Bang makt. Over na dree Weeken harr em sien Dokter gesund schreven. „Dor weer ik kregel as vörher un dor is ok nix nableven.“ Man wo he sik de Viren herholt harr, dor seggt he nix to un ok nich wanneer dat anfungen harr.

Dat fallt de beiden op un ok dat he nich fraagt wo dat Maike nu geiht, se harr doch to sien neegste Frünnen tellt. As Paul nu nafraagt, kriggt Mike een rode Kopp. „Ik heff mi woll Anfang Januar anstoken un bünn an de 6. Januar testet wurrn.“ „Dat is ja jüst um de sülbige Tiet as bi Maike ween!“, röppt Paul un ok Andreas is nu baff un kickt Mike mit apen Mund an. „Hest du dat nich wusst“, fraagt he. - „Doch, wi hefft mennigmol telefoneert.“- „Dat is doch keeen Tofall, dat ji ju to de sülbige Tiet infizeert hefft“, Paul sitt nu liek op un stiert Mike an. - „Nee, wie hefft uns kort na Niejohr drapen“, Mike is wedder ganz liesen wurrn. „Wi sünd na Niejohr tosamen in een Supermarkt ween. Dor möt wi uns beid infizeert hebben or tomindst een vun uns.“

„Hett dat all länger gahn mit ju beiden?“, Andreas sit spannt as een Flitzbogen op de Kant von sien Stohl. Un nu kümmt na un na rut, dat sik Mike un Maike all mehr as een Johr ümmer wedder drapen hefft. Mike vertellt wieter: „Maike keem dor nich mit torecht, dat Olaf, ehr Mann, so öft op Montage weer un se mit de Kinner alleen in de Lockdown to Huus seet. Se harr Glück, dat ehr Mudder de Kinner jeden Dunnersdag nehm un denn harr se een Dag frie un ik heff in de Tiet vun´t Huus ut arbeid. Dat gung ganz Suutje los. Toerst hefft wi uns in een Cafe drapen un as de dicht maken müsst, keem se na mi tohuus hen. Un ik dacht: »Mike un Maike, dat passt« .“

„Ik kann dat nich glöben, dat mien Swester dat daan hett“, Paul weet nich wat he dorto seggen schall. Man Andreas will nu weten, wo dat wietergahn is as beide wedder gesund weern. „Olaf weer in Kortarbeid un seet to Huus“, seggt Mike. „So kunnen wi uns nich mehr sehn. As he wedder op Montage fohrt is, sä Maike to mi an´t Telefon: »Ik kumm nich mehr. Wi könn´t nich mehr tohoop kamen; dat is vörbi. Nu is allens anners.« Ik sä: »Nix is anners. Wat schall denn anners sien?« Ik heff bit hüüt dor keen ornliche Antwoort op kregen. Ik heff noch een poor mal bi ehr anropen, man se hett mi jedet Mal wegklickt.“ Paul fallt nu in, dat he sik do nix dorbi dacht harr, wat Maike seggt harr as se wedder op´n Damm weer. Se harr markt, wo wichtig ehr de Familie weer in de Tiet vun de Krankheit un in de Tiet, wo se sik wedder berappeln müss un denn harr se seggt: »De Familie, de dörf man nich kaputt gahn laten« “ - Dat vertellt he un seggt denn: „Dor is allens mit verklort, Mike.“

„Thema dör!“ Andreas kloppt de Korten op de Disch. „För uns dree is allens as fröher. Jede Mittweek in'e »Rote Hahn«, pünktlich Klock halbig negen!“ Un as Paul seggt: „Lat uns man de Dunnersdag nehmen, denn kümmt Mike nich wedder op dumme Gedanken“, dor mutt sülfst Mike grienen un all dree recken de Dumen hoch un so is dat beslaten. „Ik deel ut!“ seggt Mike un he hett dat Geföhl, dat allens wedder in de Reeg kümmt.