Mien Flensborger Förd

 

Wenn du mi fraagst, wo't am schönsten is

in't ganze Schleswiger Land,

denn segg ik an de Förd vun Flensburg.

Dor findst du twee Osseninseln

un güntöver liggt Glücksburg

mit een Schloss un een feine Strand.

 

Vun dor kannst du loopen na Holnis

an de Steilküst vörbi bit an de Näs.

Dor bünn ik wannert mit min Schoolklass

un later mit mien Fru un mit mien Frünn'.

Du sühst twee Türme, de sünd witt,

un hörn to Broacker op de dänische Siet.

 

Op de anner Kant sünd wi vun Ostseebad

bit na Kollund gahn. An de Schoosterkaat

is de Grenz. Dor gungen wi över de Brügg

un dör de schönste Böökenholt, de ik kenn.

Bi de Dänen schleckten wi Softis un denn

fohrten wi mit de Botterschipp torügg.

 

Oder wi fohrten mit een Damper,

de heete Alexandra, bit na Sonderborg

un leepen na Düppel op de Schanz.

Vun dor keeken wi över dat blaue Water

un de Schipp mit de witte Segel

seegen ut as weern se to Danz.

 

Vun Glücksburg bit na Langballigau

sünd wi segelt. Dor eeten wi rökte Makreel

un drunken Flensburger Beer

un villicht ok een Buddel toveel.

Mit Oostenwind gung't gau torügg

und achterut seeg't ut as dat Meer.

 

Wi wohnten in een lütte Kaat

neeg bi Gelting un fohrten op Rad

bit na de kleene Möhl Charlott'

un gung'n um de Birk to Foot,

-in de Wischen stun'n Peer-

un denn leepen wi een Stoot

barfoot in de Oostsee hen un her.

 

As Kinner weern wi in Westerholt

un stolt sleepen wi in een Telt.

Dat Water harr een beten Solt

un wi hebben Quallen tellt,

dorvun geev't nich blots een

un an de Steilküst kleiten wi in'e Lehm.

 

Dat is för mi immer de Förde wen!

Op de een Siet leven Düütsche, op de anner Dän'.