Unkel Bernhard un Martje Flor

 

De beiden Frünndinnen telefoneeren mol wedder. Margit, de nu all lang in Süddüütschland leevt un sik freut, wenn se plattdüütsch snacken kann, froogt Elke na de Kinddööp vun ehr lütte AnnaMarie: »Na, nu hebbt ji de Kinddööp doch fiert, ik dacht Thomas wull nich, he hett doch mit de Kirch nix an 'n Hoot?« - »Ik heff em övertüügt: Dat Kind bruukt ornliche Paten so as ik een heff in mien Patenunkel Bernhard un een Familienfest is ok ümmer good. Un dat weer an de Tiet, dat wi uns ok mol nich lumpen laten un de Familie mit Kind un Kegel inladen. Denn hett Thomas seggt, he weer inverstaan, denn Anna-Marie kunn sik ja, wenn se old noog is, sülfst een Meenen över de Kirch maken. Man dat wull he sik utbeden: Unkel Bernhard dörf keen Reed holen. Dat kunn he nicht utholen, wenn de wedder - as bi jede Familienfier - mit Martje Flor ankeem un dat würr bi een Kindsdööp schon mol gor nich passen.« - »Martje Flor? Wer is dat?« , will Margit weten. »Dat kannst du googeln or noch beter: Du leest dat Enn vun Tucholskis Book „Schloss Gripsholm“. Man ehr Drinkspruch geiht so: Dat uns dat wohl gah op unse olen Dage.« »Stimmt« , seggt Margit, »Passt nich to'n Kinddööp! Und: hett sik Unkel Bernhard dor an holen?« Elke holte deep Luft: »Na, tööv mol af.« »As all Inladungen verschickt weeren«, vertellt Elke wieder, »heff ik em anropen. Dat weer mi een beten pienlich, man dat musse sien. Un ik heff seggt Thomas wull keen Reed von em hören un schon gor nich, dat mit Martje Flor anstött ward.« - »Wat schall dat denn? Dien Thomas spinnt wull!« un denn op hochdüütsch: »Eine Zensur findet nicht statt.« »Steiht in' t Grundgesetz« , meene he noch, »over över Martje Flor denk ik noch mol na.« »As de Dag vun de Kinddööp dor weer, wo is dat aflopen?« will Margit nu weten. - »Na de Kirch mit dat Weenen, dat man kennt wenn't natt ward op de lütte Kopp, gung't na de Kroog to Middageten. Du kannst di denken, wat twischen de Supp un de Braden passeert is. Unkel Bernhard stunn op un het mit de Teelöpel an't Glas kloppt und Thomas kreeg een rode Kopp. Man dor weer nix to maken. Unkel Bernhard nickköppte na Thomas hen un sä, dat een poor Wöör sien müssen un dat dat ok nich christlich warrn würr. He weer ja de Patenunkel vun de Mudder vun dat sööte Kind. Un dormit he nix Verkehrts seggen de, wull he de Reed vun't Blatt aflesen. Dat Blatt heff ik hier un dor kann ik di nu mol wat ut vörlesen. De Begrötung un wat sunst noch nich wichtig is, laat ik weg«, sä Elke un fung an:

 

»Över de Namen Anna-Marie heff ik mi freut. De beiden Namen komen enkeld twee Generationen fröher in beide Familien vör un dat is schön, wenn de Olen in de, de nakomen, wieterleven könnt. Un för ju beiden, Elke un Thomas, heff ik mi ok freut. Ik seh ju schon een poor Johren later mit de Lütte op de Schaukel sitten un mit ehr in de Högde fleegen. Un dor schüllen wi op anstöten, op dat ni'e Leven und dat Leven, dat wieder geiht vun Generation to Generation.« Unkel Bernhard heel sien Glas hoch un sä „Prost“, over dor weer sien Reed nich to Enn mit.

 

»Thomas, nu kann ik mi Martje Flor doch nicht verkniepen. Ik wünsch de lütte Anna-Marie, dat se mol so een feine Deern ward as Martje Flor - un wenn se mit tein Johr so old is as Martje in de Vertelln weer - dat se denn ok so ohn Angst is un so de Wöör maken kann as do Martje Flor. Dor stöten wi noch eenmol op an: Prost!« Margit will nu weten, wo Thomas dor op reageert hett un Elke vertellt wieder: »Thomas stunn op, ümmer noch een beten rot in't Gesicht, keek Unkel Bernhard an un sä: ›Unkel Berrnhard, veelen Dank för dien Reed. Dor hest du uns een groode Freud mit makt. Un wi all weten - wenn ik dat seggen dörf – dat dien Fru so krank is, dat se nich hier sien kann un ok du nich mehr gesund büst, so wüllt wi op ju beid un all de annern hier in Saal anstöten: Op dat dat Leven bit to't Enn levensweert is or – as du dat ümmer daan hest - mit Martje Flor: dat uns dat wohl gah op unse olen Dage.‹ All Gäst sünd opstahn un hebben klatscht un klatscht bit een prahle: ›Nich lang snacken, Kopp in Nacken!‹ « »Har ik nich dacht!«, sä Margit. - »Ik ok nich; ik weer platt.«