Willy Petersen is wegloopen

 

 

Ik glöv, du hest em doot haut.“ Gesa Henning hört dat, ok wenn dat flüstert is. Se sitt in de letzte Bus, de gegen Mitternacht ut de Stadt kümmt, dree Reegen vör de Petersen-Bröder Willy un de dree Johr öllere Hartmut un ehr löppt dat koolt de Rügg lang dal. Wat de Broder dorto seggt, kann se nich verstahn.

Jedereen in't Dörp kennt Willy un weet, dat he eenmol sien Vadder bie't Holtklöven mit de groote Hamer op de Foot kloppt hett. Un Hartmut wisst du ok nich geern alleen in't Düstern draapen. Jo, een kann seggen, se hett vör de ganze Familie mit de söven Kinner Angst. Gesa kann nich fröh noog ut de Bus rutkaamen un op de Straat geiht se erst gau to un denn fangt se an to rennen. De anner Morgen vertellt se dor nix vun.

 

Twee Daag later steiht bi Petersens een grööne Polizeiwaag mit een Blaulicht op de Dack för de Dör. Ut dat Fenster köönt de Kinner, de dor all henloopen sünd, dat Klappern vun een Schriefmaschien hören. „De söken Willy“, heet dat. He is siet gistern verswunnen. In de Zeitung steiht, dat in Flensburg an de Süderenn vun de Haben een Rentner doot opfunnen wurrn is. De Polizei harr mitdeelt, he weer mit een Steen doothaut wurrn un sien Geld weer weg. Dor wurr twee un twee tosamentellt.

 

Wat dor binnen snackt ward, dor künnt de Dörpslüüd blots over spekeleern, man ik weer dorbi as Dörpswachtmeister. Kommissor Friedrichsen is mit sien Assistent Hansen dor un de mutt allens tippen, wat seggt ward. Friedrichsen  stammt ut Nordfreesland,  de Jümmerkannt as wie seggt, un snackt plattdüütsch, Hansen schrifft dat in hochdüütsch op. As all de Personalien protokolleert sind, fraagt de Kommissor: „Wo weer Willy Sünnabendabend?“. An de Disch sitten de beiden Olen Hans un Herta Petersen, Hartmut un sien Swester Erika. De kieken sik all an un nüms seggt wat. „Hartmut“, seggt Friedrichsen, „du weerst doch mit em to Stadt. Nu vertell mol, wat hebbt jem maakt?“. Hartmut kickt sien Vadder an un denn op sien Fööt.

 

Op jem dat glöövt or nich, ik will jem helpen,“, seggt Friedrichsen, „ok Willy! Nu man all rut mit jem in de Köök, blots Hartmut blifft hier!“ De Familie kickt sik an. „Sunst nehm ik em mit na Flensburg!“, seggt de Kommissor nu een beten luuter. Nu gahn se een na de anner in de Köök to de lütten Kinner, de dor töven mussen.

 

Hartmut slukt as he anfangt to snacken: „Ik weer dat, ik heff dat maakt!“ „Wat hest du maakt?“, Friedrichsen is ruhig un sacht as he nafraagt. „Ik heff to de ole Kerl seggt: Giff dien Geld heer oder du kriggst wat op de Dööts, over een beten dalli! Man de blöde Kerl wull nich.“ „Un denn, wat is denn passeert?“, Friedrichsen is noch een beten lieser wurrn. „Ik heff een groote Steen nahmen un tohaut, denn sünd wi wegrennt.“ Friedrichsen kickt em an: „Un Willy, worüm is he afhaut, worüm sitt he nich hier un du büst weg?“ As Hartmut antert, hört sik dat an as harr he een groote Klümp in't Halslock steken: „He will de Schuld op sik nehmen. He seer, de glöven liekers all, dat ik dat weer.“

 

Du kannst di denken, dat wi Fingerafdrück funnen hefft.“, seggt de Kommissor. He gifft Hansen een Wink un de kraamt ut sien Aktentasch een Stempelkissen un Papier rut. Hartmut mutt sien schwatte Finger op dat Papier drücken. He is nervös un rutscht op de Stohl hen un her. An de Finger harr he wull nicht dacht.

 

Wat meenst du, wo stickt Willy?“, Friedrichsen wesselt dat Thema. „Woher schall ik dat denn weten?“ „Wi bruken ok sien Afdrücke. Denk na, wenn wi em gau tofaaten kriegt, is dat för all dat Beste.“ Friedrichsen lött sik nich ut de Roh bringen. „Fröher oder later kriegt wi em, dor bünn ik nich bang.“ Hartmut kickt nu wedder op sien Fööt. „Ik will nu mit dien Vadder alleen snacken. Gah in de Köök un schick em her.“ Wat nu kummt is nich eenfach för Friedrichsen. Wat ik em över Hans und sien Sön Willy vertellt hett, geiht in sien Kopp rum.

 

Herr Petersen“, de Kommissor bött em een Zigarett an, „sehen Se to, dat Willy hier an Laden kümmt, dat ward uns all helpen.“ Hans fengt sik de Zigarett an, suugt de Rook in un seggt denn: „Ik heff em nich wegjagt, ik weet nich, wo he is.“ - „Un dien Dochter Erika is glieks na de Middag mit de Etenputt op ehr Rad in't Blaue fohrt?“ Friedrichsen vertreckt keen Mien. Dor seggt Hans erstmol nix to, treckt noch mol an sien Zigarett un kieckt ut Fenster, jüst as Erika mit de leere Putt in de Hand torügg kümmt. „Meenst du, dat se dichthölt, wenn ik ehr in de Mangel nehm?“ De Stimm vun Friedrichsen is wat luuter wurrn. - „Wi weten all, dat wi gor nix seggen möten!“ Hans blifft ruhig, Friedrichsen ok: „Ik heff hört, Willy hett jem op de Foot haut. Hebbt Se een Problem mit em?“ - „Nee, heff ik nich. Dat weer een Versehen.“ - „Weer dat ok een Versehen, dat he boorn wurrn is as Se in de Krieg weern?“ Wat nu passeere, dat harr Friedrichsen vörut sehen. Hans sien Gesicht löppt rot an, he springt op un he geiht op Friedrichsen los. Man Hansen kriggt em tofaaten, hölt em fast un drückt em dal op de Stohl. Friedrichsen leggt na: „Wenn Se in Brass komen, gifft dat Prügel un jümmer kriggt Willy de af, stimmt dat?“ Hans is wedder op de Fööt, man Hansen drückt em ditmol glieks dal. Un Friedrichsen sett noch een boven op: „Hartmut hett togeven, dat he de Mann doot haut hett.“ Hans, jümmer noch rot in't Gesicht, jumpt wedder hoch: „He lücht! Dat is nich wohr! Hartmut nich, nich Hartmut!“ He sleit de Hannen vör't Gesicht un sett sik nu vun alleen hen. Denn seggt he, nu wat ruhiger: „Willy is doch afgleden, denn weer he dat ok.“ - „Dat mag wen or nich. Schicken Se Erika los, Willy schall forts na Huus kaamen!“

 

Friedrichsen lött sik nich anmarken, wat sien Problem is. Mit twee Bröder, de beid as Möörder in Fraag kaamen, kann keen Richter torecht kaamen. He kann blots hopen, dat de Fingerafdrücke wat helpt. „Wi maaken een Paus.“ Mit Hansen geiht he na buten, beid setten sik in de grööne VW un he gütt Kaffe ut de Thermoskann in twee Tassen. Se kieken op de Klock as Erika mit ehr Rad affohrt. Na de Paus wüllt se mit Herta snacken.

 

Fru Petersen, weten Se wat dor nachts in Flensburg passeert is? Hett een vun de Jungs wat vertellt?“ Friedrichsen kickt ehr so fründlich an as em dat irgend möglich is. „Willy hett seggt: In de Stadt is wat fürchterliches passeert un ik kann dor nich över snacken. Denn is he wegloopen.“ Friedrichsen haakt na: „Un Hartmut?“ - „Nix! He het nix to mi seggt un ik heff fraagt un fraagt.“

Nu wat anners. In't Dörp ward vertellt, dat Willy jümmer de Jack vull kriggt, wenn ehr Mann Hans utrastet un Hartmut geiht denn dortwischen. Un dat kümmt öft vör.“ - „Herta steiht dat Water in de Oogen: „Siet he ut de Krieg torügg is, kenn ik em nich wedder. He reegt sik glieks över allens op, wat dat wichtig is oder nich. Un mehrstendeels haut he denn ok to.“ - „Un Hartmut stellt sik dortwischen, stimmt dat?“ - „Ja, he kriggt denn ok mol wat af.“

 

Friedrichsen harr dor nich an glövt, man nu kümmt Willy op Rad anfohrt mit Erika achten op de Gepäckdräger. „He schall man glieks hier rin kaamen“, seggt Fridrichsen to Herta. „Un Se könnt in de Köök wieter pütschern.“

 

Kumm in un kiek ut!“, röppt Friedrichsen Willy to. Disse Begrötung op plattdüütsch maakt Willy opsteed ruhiger. „Moin!“, seggt he un blifft in de Dör stahn. „Nu sett di man erst mol dal.“, Petersen is de Roh sülvst. „Wegen mi musst du nich wegloopen. Na, wi weer de Nacht in de Stroh?“ Friedrichsen harr twee Strohspiern op de Westover vun Willy seen. „Ik weer in de Schüün vun Heine Nissen, dat weer bannig koolt.“, Willy schüddelt sik noch mol. „Na, Willy, dat weer schön, wenn ik nu mol de Wohrheit to hören kreeg. Wat weer los in de Stadt, wat is passeert?“ Willy kiekt an Friedrichsen vörbi un swiggt erst mol. Man denn fangt he an to vertelln, erst stottert he een beten un denn geiht dat ümmer beter.

 

Wi sünd ut de Bus utstegen un as immer glieks na de Kiosk op de Eck vun de Parkplatz achter de ZOB gahn un as immer hem wi jeder een Buddel Beer köfft. Un dor stunn all wedder de ole Kerl un fung forts an to pöbeln. Wi hem de Buddeln nahmen un sünd na de Haben gahn, an de Schiffsanlegger vörbi un denn wieter.“ - „Un denn na de Puff, nich wohr?“ - Ja, dat stimmt. Wi sünd dor twee, dree Mol dör de Straat loopen. Wi harrn nich noog Geld, wi hem blots in de Fenster keken.“ - Un wi gung't denn wieter?“ - „Wedder torügg an't Water, denn sünd wi na de eene un annere Lokal loopen, over de Döörstahers leeten uns nich rin. Denn hem wi uns an de Habenmuuer sett un op't Water keken.“ - „De Beer weer wiss al lang all“, seggt Friedrichsen. „Hartmut seer, laat uns man noch een Beer vun de Kiosk halen, de Ole is sach weg.“ - „Un dat hebbt jem ok maakt.“ - „As wi bi de Kiosk ankeemen, stunn de Ole noch immer dor un denn gung dat los.“ - Wat gung los?“ - Willy hole deep Luft: „Ik mag dat gor nich vertellen, wat he seggt hett. Ik weet nich, wo he dat her harr, man he wusse, dat Vadder mi öft verprügelt hett siet ik kleen weer. Un denn sä he“ un nu kann Friedrichsen em knapp verstaan, so liesen snackt he wieter, „dien Mudder hett mit een annern Mann fickt, du büst nich de Sön vun Hans Petersen.“ Dor heff ik em de Buddel op de Kopp haut.“ - „Is de Buddel twei gahn“ - „Nee, de is heel bleven.“ - „Man de Ole gung in de Knee un jammere un schreeg rum. Ik wull, dat he still wurr“, Willy kunn nu nich mehr wieter snacken. „Un denn hest du noch eenmal tohaut, womit?“, Friedrichsen sit nu spannt as een Flitzbogen. „Jo, wedder mit de Buddel.“ - „ un ditmol is de Buddel twei gahn?“ - „Nee, de is heel bleven. Dat hett een beten blött, seeg over nich so schlimm ut.“

 

Un denn hest du em dat Geld ut de Tasch nahmen un büst afhaut?“, Friedrichsen lött em nich ut it de Oogen. „Geld? Wat vun Geld? Ik bün los na de ZOB, dat wi de Bus noch kriegt.“ - „Un Hartmut, wat hett he maakt?“, will Friedrichsen nu weten. „Nix! Wat schall he maakt hem? He is achter mi nakaaamen.“ Friedrichsen stellt nu een letzt Fraag an Willy: „ Hett de Mann vun de Kiosk allens seen?“ - Nee, seen kunn he nix, man he hett sach allens mit anhört. Wi stunnen achter sien Kiosk.“ - „Danke, nu gah man in de Köök un schick Hartmut na mi rin.“

 

Sett di dal!“, Friedrichsen is nu kort anbunnen, „Dien Broder hett mi wat anners vertellt as du.“ Hartmut süht an Friedrichsen vörbi na buten. „Wat denn, wat hett he denn seggt?“ - „Ik will nu vun di de Wohrheit hörn. Wat is dor los wen as jem na de Kiosk torügg kamen sünd?“ Hartmut överleggt, wat he seggen schall un denn vertellt he datselve as Willy. As he to Enn vertellt hett, maakt he en Paus, man Friedrichsen markt, dat dor nach wat nakamen mutt. Over he fraagt em eerstmol: „Worüm hest du de Schuld op di nahmen?“ - „Ik heff dacht, wenn Vadder toweten kriggt, dat Willy toslaan hett, denn haut he Willy doot.“ - Un worüm hest du dat Geld op't Tapeet bröcht?“ - „Vadder schull nich to hören kriegen, wat de Ole seggt hett; denn weer he ganz un gor utrastet.“

 

Friedrichsen nickköppt un denn kummt de Nafraag: „Wat hest du daan, as Willy losloopen is na de ZOB?“ - „Ik heff nakeeken, wat mit de Ole weer, man ik wuss nich, wat he noch leeve oder nich. Ik heff to to Kerl vun de Kiosk seggt: roop een Krankenwaag. Denn bünn ik Willy achterna loopen.“ - „Worüm hest du hüüt morn seggt, dat du mit een Steen tohaut hest?“ Hartmut denkt na un denn seggt he: „Dat mit de Steen stunn in de Zeitung.“ - „Denn harrst du di doch keen Sorgen wegen de Fingerafdrück maaken bruukt?“ Friedrichsen glövt, dat Hartmut nu in de Kniep kümmt, man Hartmut seggt: „Ik heff dacht, dor sünd ok wekke op de Buddel.“ - „Wi hebbt keen heele Buddel funnen.“ Nu wunnert sik Hartmut: „I hem de Buddel nich funnen?“ - „Nee, dor leegen blots lütte Glassplitter. De grooten Stücke hebben wi een Stück wieter lang in een Schietammer funnen.“

 

Friedrichsen dreiht sik na Hansen um: „Telefoneern Se mol över de Polizeifunk, dat se de Kioskbedriever fastnehmen doot.“ Hansen geiht na't Auto un Friedrichsen kiekt nu wedder Hartmut an: „Willy mutt vör de Kadi, dat weer een 'gefährliche Körperverletzung', man doot haut hett he keen un du harrst di sülvst um de Krankenwaag kümmern müsst.“ No een lütte Paus steiht he op: „ Nu könn't wi erstmol Fierobend maaken.“

De Kinner kiekt to, as de beiden Polizeilüüd in't Auto stiegen un hören, wat Friedrichsen över Willy seggt: „He is man een arme Stakkel, de toveel Knööv hett un de verkehrte Vadder.“

 

As Gesa na'n poor Daag in de Zeitung leest, dat Willy un Hartmut nich de Mörder sünd, is se froh, dat se dat, wat se in de Bus hört hett, för sik beholen hett. Se harr nich wusst, wer vun de beiden seggt harr: „Ik glöv, du hest em doothaut.“ Mi hett se dat eerst veele Johrn dorna vertellt.